Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2002 05:00

Aποφάσισα να σας γράψω για το σκυλάκι μου και για το τι νιώθω γι'αυτό

Είμαι ένα παιδί 14άρων χρονών. Συμπαθώ πολύ τα σκυλιά. Έτσι λοιπόν μια μέρα που έκανα βόλτα σε ένα δασάκι βρήκα ένα πολύ μικρό (σε ηλικία και μέγεθος) κουταβάκι. Αποφάσισα να το πάρω και να το φροντίσω μέχρι α το δώσουμε στον νόμιμο ιδιοκτήτη που φανερά του είχε φύγει. Είχε ένα κομμένο λουράκι και έτσι το κατάλαβα. Το πήρα στον κήπο μου και το έβαλα κάτω από ένα δέντρο όπου και του έφτιαξα ένα προσωρινό σπιτάκι. Ήταν το πρώτο σκυλάκι που είχα όλο δικό μου. Ο πατέρας μου έχει 5 κυνηγόσκυλα και γι'αυτό δεν τα θεωρώ δικά μου. Τις επόμενες μέρες δεθήκαμε τόσο πολύ που είμασταν αχώριστοι. Το πήγα στον κτηνίατρο, του έκανα μπάνια κ.λ.π. Έτσι αποφάσισα να το κρατήσω μιας και κανείς δεν το αναζήτησε. Το ονόμασα Λούση. Είναι ένα σκυλάκι πολύ υπάκουο όμως έχει ένα πρόβλημα. Δημιουργεί συνεχώς φασαρία με σκύλους, γάτες, πουλιά, ανθρώπους, αυτοκίνητα, πρόβατα και κάθετί που κουνιέται! Τώρα βέβαια που μεγάλωσε, έχει ηρεμήσει αλλά παραμένει ένα μεγάλο μωρό.

Τον Σεπτέμβριο παρατήρησα ότι ο κήπος είχε γεμίσει ψύλλους. Παρά τα μέτρα που πήρα το φαινόμενο γινόταν όλο και ποιό έντονο. Κάποια στιγμή μου πέρασε από το μυαλό να το αφήσω ελεύθερο. Ήξερα πως δεν ήταν σωστό αλλά δεν ήθελα να γεμίσει το σπίτι μου ψύλλους. Μία μέρα μετά από πολύ σκέψη το είπα του πατέρα μου. Αυτός το βράδυ τον ελευθέρωσε. Ήξερα ότι δεν θα το ξανάβλεπα. Την επόμενη στο σχολείο εμφανίστηκε να κάνει κύκλους και να ερευνά το μέρος. Κάποια στιγμή ένα παιδί τόλμησε να το κλωτσήσει. Μόλις είδα την σκηνή αυτή ζήτησα από τον καθηγητή και βγήκα. Εκεί του έδωσα ένα γερό ξύλο. Μετά άρχισα να χαϊδεύω την Λούση. Όταν πήγα να μπω στην τάξη αυτή δεν με άφησε τραβόντας με. Εγώ κατάφερα να μπω αλλά αυτή μπήκε από το ανοιχτό παράθυρο και στην τάξη έγινε ένα τρομερό κομφούζιο.

Την έβγαλα έξω και έκλεισα το παράθυρο αυτή όμως μπήκε από ένα σπασμένο φεγγίτη ανεβαίνοντας σε ένα πυροσβεστήρα. Έτσι την πήρα και την πήγα στου πατέρα μου. Την επόμενη μέρα ήταν και πάλι στο σχολείο παρ'όλο που δεν με είδε έκανε βόλτες γύρο γύρο. Ήταν βρόμικη, πεινασμένη, και κούτσαινε σε 2 πόδια. Στο διάλειμμα με κοιτούσε στα μάτια αλλά δεν με πλησίαζε. Παρ'όλο που φαίνεται τρελό μου φαινόταν ότι καταλάβαινε ότι δεν την ήθελα ποιά. Όλο το απόγευμα σκεφτόμουν αυτή και τελικά αποφάσισα να την πάρω πίσω. Βγήκα να ψάξω αλλά δεν την έβρισκα πουθενά. Πήγα στο μέρος που την είχα βρει όπου με περίμενε έχοντας στο στόμα του το λουράκι που του είχα βάλει!

Την πήρα σπίτι και όλα έληξαν καλώς! Από εκείνη την ημέρα κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι να έχεις ένα σκύλο αλλά και πόσες ευθύνες έχει. Είναι τρομερό το βλέμμα ενός σκύλου,ενός αθώου πλάσματος. Πόσα μου είχε πει αυτό το βλέμμα... Πόσα μου δίδαξε εκείνο το βλέμμα... Πόσο περισσότερο αγάπησα την Λούση από εκείνο το βλέμμα...

Δημήτρης Παπαγιαννάκης